Praathoek voor jongeren

hoi

zo even weer wat nieuws erin gooien.
ik heb 2 broertjes en 1 zusje. In de tijd van mijn ziek zijn hebben een veel te leiden gehad. Ik kreeg veel aandacht van mijn ouders. Mijn ouders probeerde ook zoveel mogelijk de aandacht naar hun te verspreiden, maar meestal gingen ze met kennissen mee enz.
Ik weet dat het voor hun een rot tijd is geweest en dat ik in princiepe hun vakantie heb verpest, want dat was alleen maar het ziekenhuis en rmac donald huis.
Hier heb ik wel van gebaald, want je merkt dat toch wel aan je broertjes en zusjes ook al is het al voorbij. Je merkt dat ze er niet goed mee om kunnen gaan met de aandacht die naar mij ging, en de overbezorgtheid die er nog af en toe is.

HOe is dat bij jullie, wat merken jullie, hoe is het als brus om zoiets mee te maken, hoe als enigs kind.

Wat hebben jullie ervoor gedaan, wat doen jullie ervoor, of wat hadden jullie graag in die tijd gezien

dus weer volop om over te praten, te zeggen en zo andere tips te kunnen geven die misschien nu in zo'n situatie zitten waarbij ze zich niet op hun gemak voelen.

Ik heb een broer, hij is net een jaar ouder dan ik. Heb eigenlijk nooit echt iets aan hem gemerkt van aandachtstekort ofzo. Maar mijn ouders waren ook niet dag en nacht bij mij in het ziekenhuis. Ze reden pas om half 1 weg en waren om 9 uur weer thuis ofzo. Ook ging mijn broer 1x per kuurweek mee. Ik denk dat mijn zeker nog wel aandacht voor mijn broer gehad hebben en ook mijn familie wel!

hier zwijg ik maar liever over...

ik heb twee jongere broertjes. De jongste weet hier niet veel meer van, maar de oudste wel, ook niet veel, want hij was toen 4. Het was bij ons altijd zo, dat 1 van mijn ouders bij mij was, en de ander thuis voor mn broertjes. Ze gingen ook wel eens naar buren, of een tante, maar na school was er altijd iemand.
Ook gingen ze wel eens mee, maar dat was niet heel vaak. Ze praten ook niet veel over die tijd, maar dat heeft denk ik ook met de leeftijd van toen te maken (1 & 4 jaar)

hoi ik was 5 toen mijn broertje ziek werd maar heb er veel last van gehad.
mijn ouders hebben goed voor me gezorgt vonden ze wat ze hebben me bij mijn oma achter gelaten, maar echte liefde van je ouders heb ik echt gemist. ze waren altijd bij mijn broetje. nu 15 jaar later heb ik pas eindelijk een betere band met mijn ouders.

zijn er nog meer jongeren die hier tegenaan lopen.
of liepen
en hoe gaat het nu??

Nou toen ik het had, zat mijn zus in Amerika(daar deed ze een jaar de high school) en mijn broer zat op een schippers internaat(om een opleiding te volgen voor op het schip).
Dus dat was voor mij ook heel moeilijk ik miste mijn zus ontzettend en die hebben we toen maar zo snel mogelijk hier heen laten komen en mijn broer was er alleen in het weekend, maar toen die thuis was heeft hij mij ook ontzettend geholpen, en hij had weer hulp van zijn beste vriend( die ook ernstig ziek is geweest door kanker) Nou was het wel weer echt prettig dat mijn zus er 2 dagen voor de operatie was want die heeft me helemaal geholpen met alles, mijn nichtje(beschouw ik ook als zusje) die begreep er niets van was 4 dus hebben maar een lul verhaal over gelult en begreep niet waarom ik steeds huilde en mijn tante waarom ze me iedere x een knuffel gaf enz. Mijn broer en zus hebben er last van gehad dat ik het had dat vonden ze uiteraard klote, maar geen aandacht te kort ze waren immer ook 16 en 19!!

Liefs Iris
Xxx

ik heb een broertje en eeen zus, en de eerste X dat ik ziek was was altijd 1 van mijn ouders thuis. Maar nu is mijn vader overleden, en komt het wel eens voor dat ze alleen zijn (mijn broertje is nu 11 en m'n zus 16) Maar dat is 1 dag in de 2 weken dat dit voorkomt. Toen ik echt in het ziekenhuis lag was er altijd iemand in huis om voor mijn broertje te zorgen, eten te koken en het huis een beetje netjes te houden. Ik weet niet of ze hier echt onder lijden. Ik probeer ze zo veel mogelijk mee te laten genieten van de leuke dingen die er toch ook wel zijn.

Kus Hermien

Hey,
Mijn broer heeft ALL en het is weer terug gekomen. In de beginperiode wilde ik mijn ouders niet tot last zijn omdat ze waren al elke dag in het ziekenhuis en als ze thuis ook nog mij huilend aantroffen dan worden ze er ook moe van d8 ik . Dus ik hield mezelf erg sterk. Nu is het weer terug gekomen en kan ik het niet meer inhouden. Ik heb gister voor het eerste bij een kinder psyoloog geweest in het ziekenhuis en er over gepraat.
Mijn ouders hadden natuurlijk veel aandacht voor mijn broer maar ik had nooit het gevoel dat ik iets te kort kwam. Ik hou zo veel van mijn broer we zijn er wel veel closer met elkaar geworden. Ik heb het gevoel ook niet dat hij mijn leven verpest ofsow we worden hier veel sterker van als familie. Natuurlijk is het niet leuk maar het is nu eenmaal zo .
En we kunnen er goed mee om gaan.
xxx Eveline

Poe... belangrijk onderwerp vind ik dit. Mijn zusje (17) heeft kanker. Dan ben ik er dan (21) en mn broertje (19)
Zelf loop ik er heeeeel erg tegenaan. Ik zelf heb wel het gevoel dat ik iets tekort kom (en mijn broertje ook) Mijn zusje is nu dan 'genezen' voorlopig maar in de tijd dat ze ziek was vond ik het echt een ramp. Ik woon dan weliswaar op kamers maar mijn moeder zat hele dagen in het ziekenhuis. Dan ben ik er eindelijk in t weekend en dan is ze er gewoon de hele tijd niet. Je hebt geen tijd om even gezellig bij de kletsen (alles ging namelijk alleen maar over mn zusje) of om even wat leuks te doen (want; alle tijd voor mn zusje)
mijn ouders waren toen gescheiden dus was eigenlijk alleen mn moeder er. Mijn vader kwam sporadisch omdat die in het buitenland woonde... met hem kon ik het er af en toe nog wel over hebben maar dat is nu ook niet meer...

en nu nog, alle aandacht gaat naar mn zusje toe (ook van mijn familie) regels die voor mij en mijn broertje gelden, gelden voor haar niet.
en daarnaast heerst bij mij gewoon het gevoel dat zaken waar ik al heel mn leven heel hard voor moet werken, dat zij dat allemaal maar in haar schoot geworpen krijgt.

Ik moet hier wel bij zeggen, ik heb nooit een erg goede band gehad met mijn zusje(is door de ziekte uiteindelijk zelfs verslechterd) en ze is altijd al iemand geweest die heel veel aandacht nodig had.

t is alleen zo rottig, want ik voel me heel kinderachtig nu omdat ik boos en jaloers ben op iemand die gewoon doodelijk ziek is. ook zou ik mijn moeder moeten ondersteunen maar i.p.v zit ik de hele te mopperen enzo.. terwijl ik 21 ben... stom gewoon..

geeft een dubbel gevoel.. herkennen jullie dit?

hoi

ik kan er helaas niet echt over meepraten, mijn ouders gaven mij in het begin wel veel aandacht, maar probeerde dit ook zo goed mogelijk naar mijn broers en zusje te doen. Vaak was 1 van mijn ouders bij mij en de ander bij de rest.

ik snap jouw gedachte en lijkt me heel logisch. Het is ook zeer moeilijk lijkt me om met zo'n situatie om te gaan.
Is het iets om jouw gedachte is open te gooien, te zeggen wat jij van de situatie vind? Is wel moeilijk maar zou wel wat op kunnen lossen in jouw gevoel erover.

misschien ook een idee om dit stukje te zetten onder brussen, daar vind je allemaal jongeren die ook broer of zus zijn van.

gr. dorien en succes